Wikipedia Saves Public Art - Alle openbare kunst in Wikipedia

Alle kunst in de openbare ruimte hoort op Wikipedia. Dat is de stellige overtuiging van Jennifer Geigel Mikulay, assistent hoogleraar visuele cultuur aan Indiana University-Purdue University (IUPUI). Zij is samen met Richard McCoy het project Wikipedia Saves Public Art begonnen. McCoy werkt als assistent conservator in het Indianapolis Museum of Art. Voor het vak Museum Studies aan de universiteit, dat Mikulay en McCoy samen geven, schreven studenten al veertig artikelen over publieke kunst op de campus van IUPUI. Nu wordt iedereen uitgenodigd om mee te doen. Bestaande artikelen over kunst in het publieke domein krijgt een tag (label) zodat ze gevonden kunnen worden onder de noemen Wikipedia Saves Public Art. Geïnteresseerden kunnen ook foto’s van openbare kunst op Flickr zetten.

Waarom twitteren zij

Omdat sommige deelnemers aan 23 dingen voor musea moeite hebben de link naar het NRC weblog te openen, heb ik de tekst van Waarom twitteren zij ook hier neergezet.

Waarom twitteren zij

Gisteren vroeg Guus van Holland van de sportredactie van de krant mij om een ‘uitlegstukje’ over Twitter te schrijven, dat als inzet bij een langer artikel over sporters op Twitter gepubliceerd wordt. Guus was vooral geïnteresseerd in de redenen waarom mensen twitteren, zei hij.

Ik vroeg drie mensen die ik zelf volg op Twitter, Marianne van Leeuwen (miep op Twitter), Maarten den Braber (mdbraber op Twitter) en Tim Overdiek (overdiek op Twitter), om mij uit te leggen waarom zij aanwezig zijn op Twitter. Hun reacties heb ik verwerkt in mijn stukje voor de krant. Hier volgen hun volledige antwoorden.

Maarten den Braber, werkzaam op het gebied van gezondheidszorg en nieuwe technologie, mailde het volgende:

“Leuke vraag, ik moest zelf ook weer eens even op een rijtje zetten waarom om precies (want dat het waarde heeft is voor mij heel duidelijk) dus hieronder mijn korte punten. Een mooi verhaal waarom ik Twitter zo fantastisch vind, net nog: een Canadese vriend die ik op een conferentie heb ontmoet, heeft me ooit via Twitter een slaapplaats aangeboden in Toronto toen ik daar was. Nu DM’de hij net weer of ik met m wilde Skypen want hij had een liedje dat ‘ie aan zn dochters aan het leren was (fluiten). Dat bleek dus een Sinterklaas-liedje te zijn Zonder Twitter had hij nooit ‘zomaar’ even gevraagd of ik dat kende, maar via Twitter blijf je op de hoogte dat dat soort vragen heel logisch/leuk zijn.

Andere redenen:

- Nieuwe ideeën

- Uitbreiden van je netwerk

- Snel & praktisch

- Nieuwe mogelijkheden & werk

- Antwoord op vragen

- Blijf op de hoogte

Hieronder nog een korte toelichting op de verschillende punten!

Nieuwe ideeën
Het is alsof je de gedachten van (soms grote, soms minder grote) denkers kan volgen: ideeen, blogposts, suggesties etc. allemaal dingen die ik nooit zou zijn gaan zoeken, maar als ze langskomen prima bruikbaar zijn. En ja, natuurlijk is dat ook deels tijdverdrijf Maar eventuele ruis maakt het juist bij tijd en wijle interessant en leuk om het te blijven volgen.

Uitbreiden van je netwerk

Ik heb ook in mn profiel staan: serial connector. Twitter is *de* manier om FOAF (Friend-Of-A-Friend) in de praktijk te brengen. Als mijn directe netwerk iets niet weet, is er altijd wel een FOAF die het weet.

Snel & praktisch
Het biedt een veel snellere manier om praktische zaken af te spreken (een email sturen voor een afspraak voelt omslacht als je het ook in een paar tweets kan doen, twitteren is dan meer als praten).

Nieuwe mogelijkheden & werk

Mede dankzij Twitter ben ik per 1 januari voor mezelf begonnen. Twitter stelt me in staat een netwerk van voor mij interessante mensen te onderhouden (healthcare, technology, events) waardoor ik echt letterlijk opdrachten kan regelen, bijv ook bij MobileMonday, AndroidDevCamp een offerte voor TheNextWeb etc. allemaal contacten gelegd via Twitter.

Antwoord op vragen

De meest bizarre vragen kun je vragen & beantwoorden. Waarom het BoxingDay BoxingDay, hoe maak ik mn koffie-apparaat schoon, wat moet ik doen als ik in SF ben. Allemaal gedaan en allemaal goeie antwoorden gekregen.

Blijf op de hoogte

De mensen die ik ken en ontmoet ga ik niet iedere dag bellen hoe het met ze gaat, maar via Twitter blijf ik op de hoogte van hun bezigheden en zij van de mijne. En als er reden voor is kan je inhaken op (belangrijke) gebeurtenissen.”

Marianne van Leeuwen is internetondernemer en marathonschaatser. Zij richtte Miepkniep op en is nu mededirecteur van marketingbureau Sisteract. Ze noemt Twitter “het leukste en meest fascinerende sociale netwerk van de laatste jaren”. Haar volledige reactie op mijn vraag waarom ze twittert luidde:

“Ik wist tijdenlang niet wat ik met Twitter aanmoest, maar inmiddels heb ik ‘t helemaal ontdekt en vind ik het geweldig om van het hele Twitter netwerk te zien waar iedereen mee bezig is, zonder dat ik daar veel tijd aan hoef te besteden. Ik vind zelf vooral de vakmatige berichten interessant, dat houdt je goed op de hoogte. Bij elke lezing of congres zitten er wel Twitteraars in de zaal en krijg je te horen wat er wordt besproken.
Maar ook voor de sport is het geweldig. Ik krijg de laatste dagen spontane aanmoedigingen via Twitter en ik hoef ook niet meer aan iedereen uitslagen te sms-en. Je hebt het gevoel dat er een grote community met je meeleeft. Bij het NK marathon op natuurijs kreeg ik laatst via Twitter meteen te horen hoeveel mensen naar de race hadden gekeken – da’s toch fantastisch?
Het heeft ook iets verslavends om altijd even te kijken naar de lijst Twitter berichten.”

Tot slot Tim Overdiek, adjunct-hoofdredacteur bij NOS Nieuws: “Ik ben gaan twitteren uit professionele nieuwsgierigheid. Wat behelst deze vorm van communicatie? Doe het nu een maand of acht, en zoals je kunt zien aan het aantal tweets niet al te fanatiek, maar dat hoeft niet. Op gezette tijden communiceer je met geestesgenoten, met collega’s, en stuit je op intrigerende en informatieve tweets die je professioneel weer verder op weg helpen. Het biedt voor mij als adjunct-hoofdredacteur ook de gelegenheid om ons werk extra uit te venten, om het maar heel plat te zeggen, en om reacties te krijgen op ons materiaal, onze ideeën en onze opvattingen over journalistiek. Het biedt een dialoog, feedback, je kunt sparren, maar soms ook is het een ‘bloody waste of time and energy’. De professionele nieuwsgierigheid is bevredigd, voor mij voegt het iets toe aan mijn werk. Dus thumbs up.”

(Bron: NRC Weblog 13 januari 2009)

Auschwitz Museum verwijderd van Facebook

Om meer jonge mensen te bereiken lanceerde het herdenkingsmuseum bij het concentratiekamp Auschwitz als experiment een pagina op Facebook. Deze pagina moest een plek zijn voor discussie, reflectie en herdenking. Gisteren werd de pagina volgens de Engelse krant The Guardian na twee dagen alweer verwijderd. De reden is nog onbekend.

(Via Mediablog NRC Handelsblad)

Beeld en geluid

De blogs van de cursisten van 23 dingen voor musea hebben soms bijzondere namen (wat wil je ook in een museum voor volkenkunde :-) ) en dat leidt tot bijzondere ontdekkingen. Zo ontdekte ik vandaag dit prachtige lied, Youkali, van Kurt Weill (op het filmpje uitgevoerd door Ariela Morgenstern, Inara Morgenstern en Rob Reich). Aanleiding voor mijn zoektocht was een nieuw blog dat de naam Youkali heeft. Tijdens mijn studie Duitse taal- en letterkunde heb ik een bandje met een bijzonder mooie opname van Die Dreigroschenoper helemaal grijsgedraaid, maar dit lied kende ik nog niet. En dan zeggen ze dat serendipiteit verdwijnt in het digitale tijdperk ...

23 dingen voor musea begonnen!

Gisteren is de eerste groep cursisten gestart met 23 dingen voor musea! Ongeveer 50 mensen van het Tropenmuseum gaan de komende maanden al bloggend het sociale web verkennen. De eerste cursisten hebben hun weblog aangemaakt en aangemeld, dus voor Yola en mij is het volgen van en reageren op de weblogs nu begonnen.


23 dingen voor musea is trouwens niet de eerste stap die het Tropenmuseum op Web 2.0 doet. Het museum deed van de zomer mee met Wiki Loves Art/NL (zie de mooie foto's op Flickr) en is onlangs een samenwerking aangegaan met Wikimedia. In het kader van de tentoonstelling ‘Kunst van Overleven’ stelt het Tropenmuseum stelt ca. 2.100 afbeeldingen beschikbaar voor Wikimedia Commons, de mediabank die wordt gebruikt om artikelen op Wikipedia te illustreren.

(Foto van MicheleLovesArt voor Wiki Loves Art/NL)

23 dingen voor musea en archieven

De 23 dingen cursus voor bibliotheken zoals Rob Coers die heeft opgezet, heeft veel indruk op me gemaakt. Ik heb met veel plezier de cursus van de openbare bibliotheek Haarlemmermeer begeleid en met bewondering het succes van 23 dingen, en afgeleide cursussen zoals Spoetnik, gevolgd.

De afgelopen maanden heb ik met enkele musea gesproken over Web 2.0 en een paar presentaties gehouden over Museum 2.0. Ook bij musea en archieven bestaat veel behoefte aan inzicht in de mogelijkheden die Web 2.0-toepassingen zoals Flickr, Hyves, weblogs en tagging bieden. Daarom heb ik besloten om samen met Yola de Lusenet, deskundige op het gebied van digitalisering en auteur van een interessant boek over archieven en Web 2.0, een 23 dingen cursus voor musea en archieven op te zetten. De inhoud van deze cursus is specifiek toegespitst op erfgoedinstellingen en bevat naast algemene oefeningen met Web 2.0-toepassingen veel voorbeelden van reeds bestaande sociale media-initiatieven van musea en archieven.

De cursus gaat medio februari van start. Wie mee wil doen of meer informatie wil over 23 dingen voor musea en archieven kan een mailtje sturen naar 23dingenvoormusea@gmail.com.

Bibliotherapeuten gidsen lezers door het leven

Net een artikel over bibliotherapeuten gelezen in de boekenbijlage van NRC Handelsblad. Bibliotherapeuten Susan Elderkin en Ella Berthoud van de School of Life in Londen geven leestips aan mensen die in een moeilijke situatie verkeren of het even niet meer weten.
Uit het artikel: "Op de website van de school wordt het voorbeeld genoemd van een 36-jarige man met een vorstelijk salaris, die net een promotie heeft aangeboden gekregen waarop hij al jaren aasde. ‘Maar ik blijf maar denken: is dit alles wat er is’, verzucht de man op de site. ‘Beleef ik een midlifecrisis of moet ik overwegen er mee op te houden? Kan literatuur helpen?’

De bibliotherapeutes, de schrijfster Susan Elderkin en de zeer belezen Ella Berthoud, bevelen de man in kwestie bij wijze van begin The Great Gatsby van F. Scott Fitzgerald aan. Voor de verdere therapie is van groot belang hoe hun cliënt reageert op de passages over de aanschaf van kostbare nieuwe overhemden. Boezemen die hem weerzin in, dan moet hij een week rust nemen en vervolgens De opwindvogelkronieken van Haruki Murakami ter hand nemen. Daarna kan, voor de lol, Saul Bellows Henderson the Rain King volgen.
Bevallen Scott Fitzgeralds beschrijvingen van de overhemden hem echter juist goed, dan is het zaak het boek Money van Martin Amis aan te schaffen. Als dat nog steeds niet tot aarzelingen leidt, kan de cliënt die promotie met een gerust hart aanvaarden. Lees in dat geval voortaan tijdens de dagelijkse treinreis naar het werk Jeeves en Wooster-verhalen van P.G. Wodehouse, adviseren de therapeutes."

Meer voorbeelden van bibliotherapie zijn te vinden op de website van de School of Life.

(Foto van ItzaFineDay)